M1:490 — گر میّسر کردنِ حق ره بُدی / هر جهود و گبر ازو آگه بُدی

这句诗是鲁米对一个关键灵性问题的反思：我们应当如何判断神圣的指引？在前面的诗句中，他列举了《福音书》中看似矛盾的教诲：一说要“舍弃世俗”，另一说要“欣然接受神为你铺就的坦途”。这引出了一个危险的想法：是不是凡感觉顺遂、轻松、符合本性的道路，就是神所喜悦的道路？

鲁米在此处用一个有力的反论戳破了这个观念。他指出，如果“感觉容易”（میّسر کردن, muyassar kardan）就是真理的标准，那么世上所有的宗教分歧都将变得无法调和。对于一个犹太教徒（جهود, jahūd）或一个琐罗亚斯德教徒（گبر, gabr）来说，他们自幼遵循的信仰和仪式就是最自然、最“容易”的。他们同样会声称自己的道路是“神所使其易行”的。因此，单凭主观上的“容易”或“顺心”来判断道路的真伪，只会导致每个人都固守自己的偏见，无法走向真正的合一。

这句诗的深层含义是，真正的灵性道路（ره, rah）往往需要超越个人习性和天然倾向的努力。仅仅追随感觉上的舒适和便利，很可能只是在强化小我（nafs）的习气，而非走向神。鲁米在接下来的诗句中会进一步阐明，真正的“易行”是指那些能滋养灵魂、带来长远裨益的事，而非仅仅满足口腹或感官之欲的短暂快乐。

این بیت بخشی از استدلال مولانا در برابر یک اندرز معنویِ به ظاهر ساده است: «هر چه را خدا برایت آسان کرده، همان را انجام بده». مولانا این ایده را به چالش می‌کشد و می‌گوید اگر حقیقت به همین سادگی بود، یعنی اگر راه رسیدن به خدا صرفاً پیروی از تمایلات طبیعی و انجام کارهای آسان بود، در این صورت هیچ اختلافی در دین و طریق وجود نداشت. در آن صورت، هر انسانی، با هر عقیده‌ای (که در اینجا با «جهود و گبر» به عنوان نمایندگان غیرمسلمانان به آنها اشاره شده) می‌توانست به سادگی به حقیقت دست یابد.

منطق مولانا این است که راه معنوی، راهی برای غلبه بر نفس و تمایلات سطحی است، نه تسلیم شدن به آنها. اگر «آسان بودن» به تنهایی معیار حقانیت بود، دیگر تمایزی میان حق و باطل، و میان سلوک معنوی و زندگی غریزی باقی نمی‌ماند. بنابراین، صرف اینکه کاری برای ما «آسان» یا «طبیعی» به نظر می‌رسد، دلیلی بر درستی آن در مسیر معنوی نیست. ابیات بعدی توضیح می‌دهند که «آسانی» واقعی آن است که به رشد روح بینجامد، نه آنکه صرفاً طبع را راضی کند.