M1:528 — با چنان قادر خدایی کز عدم / صد چو عالم هست گرداند بدم

此节诗句出自鲁米讲述的一位邪恶大臣的故事。这位大臣为了摧毁一个新兴的基督教社群，假意改宗，骗取了他们的信任，然后通过散布纷争与猜忌，从内部瓦解了他们。鲁米在此评论道，这位大臣的行为，如同那位支持他的犹太国王一样，都是在与上帝为敌——一种愚不可及的抗争。

这节诗句的核心在于描绘上帝无可比拟的创造大能，以凸显人之狂妄的渺小。鲁米运用了两个关键意象：“虚无”（عدم）与“一息之间”（بدم）。上帝的权能并非改造现有之物，而是从绝对的空无中化现存在。祂创造“百千世界”——一个象征无限丰盛的数字——所需的时间，不过是“一息之间”。这种描述强调了神力之浩瀚与瞬间性，与之相比，大臣耗费心机的阴谋诡计显得既徒劳又可悲。

在苏菲思想的脉络中，这不仅是对神的全能的颂扬，也是一则深刻的灵性警示。任何与神圣意志相悖的个人意志或世俗权力，最终都将如尘埃般归于无有。人真正的力量不在于抗拒或算计，而在于顺服于这位能于一息间创造宇宙的“全能主宰”。

این بیت در ادامهٔ توصیف جهل و غفلت وزیر یهودی است که برای نابودی مسیحیان نقشه می‌کشید. مولانا عمل او را نه ستیز با یک دین، بلکه پنجه در پنجهٔ خودِ خداوند انداختن می‌داند.

نکتهٔ اصلی بیت، تأکید بر قدرت بی‌نهایت آفرینش الهی است. وزیر با تمام مکر و حیله‌اش، در برابر قدرتی ایستاده است که می‌تواند «از عدم»، یعنی از نیستی محض، نه تنها یک جهان، بلکه «صدها جهان» را در یک «دم» یا لحظه خلق کند. این تصویر، مقیاس حماقت وزیر را نشان می‌دهد: تلاش‌های محدود و ناچیز یک انسان در برابر خالقی که ابعاد قدرت او فراتر از تصور است.

مولانا با این بیت، داستان را از یک جدال تاریخی میان ادیان فراتر برده و به یک اصل عرفانی پیوند می‌زند: هرگونه مخالفت با حق و حقیقت، در نهایت مبارزه‌ای بیهوده با قدرت مطلق الهی است که سرچشمهٔ تمام هستی است. ابیات بعدی نیز همین مفهوم را با مثال‌های دیگر (مانند عصای موسی در برابر سپاه فرعون) تقویت می‌کنند.