بخش ۱۱۱ - قصهٔ اعرابی درویش و ماجرای زن با او به سبب قلت و درویشی
贫穷的阿拉伯人故事以及妻子因贫困与他发生争执的经过
- M1:2259 یک شب اعرابی‌زنی مر شوی راگفت و از حد برد گفت و گوی را 某个夜晚，一位贝都因妇人对她的丈夫，开了口，话语滔滔，一发不可收拾。这句诗开启了一个故事：一天夜里，一位贫穷的阿拉伯（贝都因）妇女终于无法再忍受，开始向丈夫激烈地抱怨他们的赤贫生活。
- M1:2260 کین همه فقر و جفا ما می‌کشیمجمله عالم در خوشی ما ناخوشیم 我们承受着这无尽的贫困与苦难，全世界都沉浸在欢乐中，唯独我们闷闷不乐。在这段故事中，贝都因人的妻子正在向丈夫抱怨，说他们在承受极度贫困与苦难的同时，眼看着全世界都在享乐，唯有他们自己愁苦不堪。
- M1:2261 نان‌مان نه، نان‌خورش‌مان درد و رشککوزه‌مان نه، آب‌مان از دیده اشک 我们没有面包，我们的菜肴是痛苦与嫉妒；我们没有水壶，我们的饮水是眼中的泪滴。在这首诗中，贝都因人的妻子用生动的意象哀叹他们一家的赤贫，他们的食物是精神上的痛苦，饮水是自己的眼泪。
- M1:2262 جامهٔ ما، روز تاب آفتابشب، نهالین و لحاف از ماهتاب 白日里，我们的衣衫是灼灼烈日；到夜晚，我们的床褥与盖被是皎皎月光。在这段诗文中，贝都因人的妻子用诗意的语言抱怨他们一贫如洗，以至于白天只能靠阳光取暖蔽体，夜晚则以月光为被褥。
- M1:2263 قرص مه را قرص نان پنداشتهدست سوی آسمان برداشته 我们错把一轮圆月，当作一张大饼，伸出手去，伸向那遥远的天庭。在这首诗中，贝都因人的妻子用一个充满想象又令人心碎的比喻，来形容他们极度的饥饿与贫困——他们甚至会把天上的月亮误认为是一块可以充饥的饼。
- M1:2264 ننگ درویشان ز درویشی ماروز شب، از روزی‌اندیشی ما 我们的贫困，是苏非行者的耻辱；我们的日夜，只为明日生计发愁。这句诗是贝都因人的妻子在抱怨：我们这种为生计发愁的所谓“贫穷”，让真正的苏非行者（درویشان, darvishān）蒙羞，因为它充满了对物质的焦虑，而非精神上的超脱。
- M1:2265 خویش و بیگانه شده از ما رمانبر مثال سامری از مردمان 亲友与外人，见我们都躲闪，就像世人躲避萨米里一般。在这段故事里，贝都因人的妻子抱怨说，由于他们极度贫困，所有人都像躲避瘟疫一样躲着他们，无论是亲戚还是陌生人。
- M1:2266 گر بخواهم از کسی یک مشت نسکمر مرا گوید خمش کن مرگ و جسک 若我向人求一把扁豆，他便对我喝道：去死，瘟货，住口！在这段故事里，贝都因人的妻子抱怨说，他们穷到了极点，就连想讨要一点最微不足道的食物，换来的也只是侮辱和诅咒。
- M1:2267 مر عرب را فخر غزوست و عطادر عرب تو همچو اندر خط خطا 阿拉伯人的荣耀，在于征战与施赠，可你在阿拉伯人中，却像字里行间的败笔。在此情境中，妻子对丈夫说：阿拉伯人以英勇征战和慷慨施舍为荣，而你一无是处，是我们民族的耻辱。
- M1:2268 چه غزا ما بی‌غزا خود کشته‌ایمما به تیغ فقر بی‌سر گشته‌ایم 我们何需出征？不出征也已战死沙场；我们何需刀剑？贫穷之刃早已将我们斩首。在这段故事中，贝都因人的妻子哀叹道，他们甚至无需参与战争（阿拉伯男人的传统荣耀来源），因为赤贫这把利剑已经将他们彻底摧毁了。
- M1:2269 چه عطا ما بر گدایی می‌تنیممر مگس را در هوا رگ می‌زنیم 谈何施舍？我们正忙于乞讨，好似在空中为苍蝇放血抽条。在这种赤贫的境况下，谈论慷慨施舍是荒谬的，就如同想在半空中给一只飞舞的苍蝇放血一样，是一件徒劳无功、异想天开的事。
- M1:2270 گر کسی مهمان رسد گر من منمشب بخسپد، دلقش از تن بر کنم 若有客人到来，而我还是我，趁他夜里睡着，我必扒下他的袍。在这段对话中，贝都因人的妻子用夸张的语气说，我们穷到了极点，如果还有客人来访，我甚至会沦落到趁他睡着时偷走他唯一蔽体的袍子。