Lesen› Buch 5› Abschnitt 24 ← zurück · weiter →
بخش ۲۴ - در بیان آنک هیچ چشم بدی آدمی را چنان مهلک نیست کی چشم پسند خویشتن مگر کی چشم او مبدل شده باشد به نور حق که بی یسمع و بی یبصر و خویشتن او بیخویشتن شده
Die Erklärung, dass kein böser Blick den Menschen so tödlich trifft wie der Blick der Selbstgefälligkeit, es sei denn, sein Auge hat sich in das Licht Gottes verwandelt, das „durch Ihn hört und durch Ihn sieht“, und sein Selbst ist ohne Selbst geworden.
- M5:497 پر طاوست مبین و پای بینتا که سؤ العین نگشاید کمین
- M5:498 که بلغزد کوه از چشم بدانیزلقونک از نبی بر خوان بدان
- M5:499 احمد چون کوه لغزید از نظردر میان راه بیگل بیمطر
- M5:500 در عجب درماند کین لغزش ز چیستمن نپندارم که این حالت تهیست
- M5:501 تا بیامد آیت و آگاه کردکان ز چشم بد رسیدت وز نبرد
- M5:502 گر بدی غیر تو در دم لا شدیصید چشم و سخرهٔ افنا شدی
- M5:503 لیک آمد عصمتی دامنکشانوین که لغزیدی بد از بهر نشان
- M5:504 عبرتی گیر اندر آن که کن نگاهبرگ خود عرضه مکن ای کم ز کاه