M3:136 — از برون بر ظاهرش نقش و نگار / وز درون ز اندیشه‌ها او زار زار

این بیت در ادامهٔ تصویرسازی مولانا از انسانی است که به ظواهر دنیوی دل بسته اما از حقیقت معنوی غافل مانده است. مولانا پیش از این بیت، فردی را مثال می‌زند که جامه‌ای گران‌بها از اطلس پوشیده (اطلس‌پوش) اما این زیبایی بیرونی نمی‌تواند آرامش را به جان ناآرام او هدیه کند. این بیت آن تصویر را کامل می‌کند: از بیرون، همه چیز فریبنده و زیبا به نظر می‌رسد؛ لباس‌های فاخر، جایگاه اجتماعی، و ظاهری آراسته. اما این «نقش و نگار» تنها یک پوسته است.

در لایهٔ درونی، جان این فرد اسیر «اندیشه‌ها» است. این اندیشه‌ها همان نگرانی‌ها، حرص، ترس از دست دادن، و اضطراب‌های بی‌پایانی هستند که از تعلق به دنیا برمی‌خیزند. این افکار مانند خاری در جان او خلیده‌اند و او را «زار زار» یعنی نالان و پریشان کرده‌اند. مولانا تضاد عمیقی میان «برون» و «درون» را به تصویر می‌کشد تا نشان دهد که سعادت و آرامش حقیقی، امری باطنی است و با آراستن ظاهر به دست نمی‌آید. این فرد نماد انسان غافلی است که تمام عمر خود را صرف ساختن عمارتی زیبا بر ویرانه‌ای درونی می‌کند.