M3:224 — زانک یک نوشت دهد با نیش‌ها / که بکارد در تو نوشش ریش‌ها

این بیت در ادامه‌ی توصیف دعوت‌های فریبنده‌ی دنیوی (که مولانا آن را به صدای «غول» تشبیه می‌کند) آمده است. مولانا توضیح می‌دهد که چرا انسان باید در برابر این دعوت‌های به ظاهر شیرین و جذاب، «حزم» و احتیاط به خرج دهد.

منطق بیت بر تضاد میان «نوش» (شیرینی، لذت) و «نیش» (گزند، زهر) و «ریش» (زخم) استوار است. دنیای مادی یا نفس امّاره، لذتی ناچیز و گذرا به تو عرضه می‌کند، اما بهای آن، تحمل گزندها و سختی‌های فراوان است. بدتر از آن، خود آن لذت، سمی است. شیرینی‌ای که عرضه می‌شود، در ذات خود ویرانگر است و در جان انسان ریشه می‌دواند و زخمی عمیق ایجاد می‌کند که بهبودی‌اش دشوار است. این لذت‌ها نه تنها گذرا هستند، بلکه منشأ دردهای بزرگتر و ماندگارتر می‌شوند، همان‌طور که طعمه‌ی شیرین در تله، به قیمت جان ماهی تمام می‌شود.