قرائت› دفتر ۳› بخش ۳۷ - حکایت مارگیر کی اژدهای فسرده را مرده پنداشت در ریسمانهاش پیچید و آورد به بغداد› بیت ۹۸۷
M3:987 — هر کجا لطفی ببینی از کسی / سوی اصل لطف ره یابی عسی
M3:987
شرح و معنا · به زبانِ تو — AI
هر محبت و زیبایی جزئی در این عالم، نشانهای از لطف و زیبایی مطلق خداوند است و میتواند تو را به سوی او راهنمایی کند.
این بیت یک اصل مهم در عرفان مولوی را بیان میکند: نگریستن به عالم به مثابه آینهای از صفات الهی. مولانا در ابیات قبل، سالک را تشویق میکند که با تمام حواس خود به دنبال نشانههای حقیقت باشد، همانطور که یعقوب در جستجوی یوسف بود. او میگوید باید هر «بوی خوشی» را دنبال کرد تا به صاحب آن رسید.
این بیت، آن «بوی خوش» را به «لطف» تعمیم میدهد. هر مهربانی، زیبایی، یا خیری که از انسانی یا موجودی در این جهان میبینیم، در واقع پرتوی از «لطف» مطلق الهی است. این پدیدههای جزئی (جزو) نباید ما را به خود مشغول کنند، بلکه باید همچون راهنما و نشانهای عمل کنند که ما را به سوی سرچشمهی کل، یعنی خداوند، هدایت میکنند. بنابراین، دیدن لطف در مخلوقات، فرصتی برای یافتن راهی به سوی خالق است.
- اصل لطف
- سرچشمه و منبع اصلی لطف و مهربانی که در اینجا منظور، خداوند است.
- عسی
- باشد که، امید است که، شاید.
گفتگو — دربارهٔ این بیت بپرس — پاسخ از دل مثنوی، با ارجاع به ابیات
گفتگوی تو تا وقتی عمومیاش نکنی، فقط روی همین دستگاه میماند.
پرسشهای خوانندگان0
هنوز پرسشی بهاشتراک گذاشته نشده — اولین نفر باش.