دیوان شمس› غزل ۳۲۳› بیت ۵ → قبلی · بعدی ←
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۳۲۳
- آن نفسی که باخودی همچو خزان فسردهای وان نفسی که بیخودی دی چو بهار آیدت
G323:5
به زبانِ تو
در آن لحظه که اسیر خود هستی، مانند فصل پاییز سرد و افسردهای،و در آن لحظه که از خود رها هستی، ماه دی برایت همچون بهار میشود.
حالت خودپرستی مانند خزان، سرد و بیروح است، اما در حالت بیخویشی، حتی سردترین لحظات (مانند دی ماه) نیز سرشار از زندگی و طراوت بهاری است.
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرحِ این بیت
هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:
فسردهایافسرده و منجمد هستی.دیاولین ماه زمستان، نماد سرما و سختی.
متنِ کاملِ غزل ↗
- 1 آن نفسی که باخودی یار چو خار آیدت·وان نفسی که بیخودی یار چه کار آیدت
- 2 آن نفسی که باخودی خود تو شکار پشهای·وان نفسی که بیخودی پیل شکار آیدت
- 3 آن نفسی که باخودی بستهٔ ابر غصهای·وان نفسی که بیخودی مه به کنار آیدت
- 4 آن نفسی که باخودی یار کناره میکند·وان نفسی که بیخودی بادهٔ یار آیدت
- 5 آن نفسی که باخودی همچو خزان فسردهای·وان نفسی که بیخودی دی چو بهار آیدت
- 6 جملهٔ بیقراریت از طلب قرار توست·طالب بیقرار شو تا که قرار آیدت
- 7 جملهٔ ناگوارشت از طلب گوارش است·ترک گوارش ار کنی زهر گوار آیدت
- 8 جملهٔ بیمرادیت از طلب مراد توست·ور نه همه مرادها همچو نثار آیدت
- 9 عاشق جور یار شو عاشق مهر یار نی·تا که نگار نازگر عاشق زار آیدت
- 10 خسرو شرق شمس دین از تبریز چون رسد·از مه و از ستارهها والله عار آیدت
ganjoor: sh323 · public domain