抒情詩全体 ↗

1. 1 آمد مه و لشکر ستاره·خورشید گریخت یک سواره
2. 2 آن مه که ز روز و شب برون است·کو چشم که تا کند نظاره
3. 3 چشمی که مناره را نبیند·چون بیند مرغ بر مناره
4. 4 ابر دل ما ز عشق این مه·گه گردد جمع و گاه پاره
5. 5 چون عشق تو زاد حرص تو مرد·بی‌کار شوی هزارکاره
6. 6 چون آخر کار لعل گردد·بی‌کار نبوده‌ست خاره
7. 7 گر بر سر کوی عشق بینی·سرهای بریده بر قناره
8. 8 مگریز درآ تمام بنگر·زنده شده گشتگان دوباره