抒情詩全体 ↗

1. 1 ای ساقی جان پر کن آن ساغر پیشین را·آن راهزن دل را آن راه‌بُر دین را
2. 2 زان می که ز دل خیزد با روح درآمیزد·مخمور کند جوشش مر چشم خدابین را
3. 3 آن بادهٔ انگوری مر امت عیسی را·و این بادهٔ منصوری مر امت یاسین را
4. 4 خم‌هاست از آن باده، خم‌هاست از این باده·تا نشکنی آن خم را، هرگز نچشی این را
5. 5 آن باده به جز یک‌دم دل را نکند بی‌غم·هرگز نکُشد غم را هرگز نکَنَد کین را
6. 6 یک‌قطره از این ساغر کار تو کند چون زر·جانم به فدا باشد این ساغر زرین را
7. 7 این حالت اگر باشد اغلب به سحر باشد·آن را که براندازد او بستر و بالین را
8. 8 زنهار که یار بد از وسوسه نفریبد·تا نشکنی از سستی مر عهد سلاطین را
9. 9 گر زخم خوری بر رو، رو زخم دگر می‌جو·رستم چه کند در صف دسته گل و نسرین را