Lezen› Daftar 1› Over het feit dat deze verschillen in de manier van de reis zijn, niet in de waarheid van het pad› Vers 515
M1:515 — خاکْ امین و هر چه در وی کاشتی / بیخیانت جنسِ آن برداشتی
M1:515
Betekenis · به زبانِ تو — Je eigen taal · AI
خاک امانتدار است و هر بذری که در آن بکاری، بدون هیچگونه خیانت یا تغییری، محصولی از همان جنس به تو بازمیگرداند.
مولانا در این بیت، برای توضیح یکی از مظاهر لطف و عدل الهی، به پدیدهای طبیعی و ملموس اشاره میکند: امانتداری خاک. خاک، به عنوان گیرندهی بذر، امین و درستکار است. اگر گندم بکاری، گندم درو میکنی و اگر جو بکاری، جو. خاک در این امانت «خیانت» نمیکند و ماهیت آنچه را به او سپردهای تغییر نمیدهد.
این بیت در ادامهی ابیات پیشین است که از تابش «خورشیدِ کرَم» و «پرتو دانش» الهی بر جهان بیجان (جمادات) سخن میگویند. مولانا توضیح میدهد که همین امانتداری و صداقت خاک، نتیجهی تابش آن نور عدل الهی است. در واقع، این ویژگی در ذات خاک نیست، بلکه موهبتی است که از جانب حق به او عطا شده تا نظام آفرینش بر اساس صدق و راستی استوار باشد.
این مثال ساده، زمینهای برای یک اصل عرفانی بزرگتر است: جهان هستی، آینهی صفات الهی است و هر پدیدهای، حتی خاکِ به ظاهر بیجان، از فیض و دادگری او نشانهای در خود دارد. امانتداری زمین، نمادی از این حقیقت است که در عالم معنا نیز، هر عمل و نیتی، نتیجهای همجنس خود به بار میآورد.
- امین
- امانتدار، معتمد، درستکار
- وی
- او (در اینجا: خاک)
- بیخیانت
- بدون دغلکاری، با کمال امانتداری
- جنسِ آن
- از همان نوع، همان چیز
Discussie — Vraag over dit vers — beantwoord vanuit de Masnavi, met elk vers geciteerd
Je gesprek blijft op dit apparaat, tenzij je het deelt.
Wat lezers vroegen0
Nog geen vragen gedeeld — die van jou kan de eerste zijn.