Lezen› Daftar 1› Over het feit dat deze verschillen in de manier van de reis zijn, niet in de waarheid van het pad› Vers 523
M1:523 — این ثنا گفتن ز من ترکِ ثناست / کین دلیلِ هستی و هستی خطاست
M1:523
Betekenis · به زبانِ تو — Je eigen taal · AI
ستایش کردن خداوند از سوی من، در حقیقت ترک ستایش است، زیرا این عمل، وجود مستقل «من» را اثبات میکند، در حالی که در پیشگاه هستی مطلق خداوند، ادعای هستی کردن خطاست.
مولانا پس از ابیات شورانگیزی در ستایش قدرت خداوند، ناگهان یک گام به عقب برمیدارد و کل عمل ستایشگری خود را زیر سؤال میبرد. او میگوید این ستایشها، هرچقدر هم که زیبا باشند، از یک «من» سرچشمه میگیرند. وقتی من میگویم «خدا را ستایش میکنم»، پیشفرض آن این است که «منی» وجود دارد که جدا از خداست و میتواند او را ستایش کند.
از دیدگاه عرفانی، این بزرگترین خطاست. در برابر هستی مطلق و بینهایت خداوند، هرگونه احساس «هستی» و استقلال برای خود، نوعی شرک خفی و حجاب است. سالک واقعی کسی است که به مرتبه «فنا» میرسد؛ یعنی در هستی معشوق محو میشود و دیگر «خودی» باقی نمیماند تا بخواهد کاری انجام دهد، حتی کاری ستودنی مانند ستایش.
بنابراین، این بیت یک پارادوکس عمیق را بیان میکند: کاملترین شکل ستایش، سکوت و «نبودن» است. تا زمانی که عارفی از «من» خود سخن میگوید، هنوز به مقصد نرسیده است. این ستایشها صرفاً دلیلی بر وجود این «من» خطاکار است و نه گواهی بر شناخت کامل خداوند. ابیات بعدی این مفهوم را روشنتر میکنند: «پیشِ هستِ او بباید نیست بود».
- ثنا
- ستایش، حمد، ستودن
- کین
- مخفف «که این»
- هستی
- در اینجا به معنای وجود مستقل و فردی در برابر وجود مطلق خداوند
Discussie — Vraag over dit vers — beantwoord vanuit de Masnavi, met elk vers geciteerd
Je gesprek blijft op dit apparaat, tenzij je het deelt.
Wat lezers vroegen0
Nog geen vragen gedeeld — die van jou kan de eerste zijn.