Lezen Daftar 6 Het verhaal van Imru' al-Qais, die een koning van de Arabieren was en buitengewoon mooi van uiterlijk was, de Jozef van zijn tijd. En de Arabische vrouwen, zoals Zulaikha, waren dolverliefd op hem. En hij was een dichter, van nature geneigd om te zeggen: 'Sta stil, laten we huilen ter herinnering aan een geliefde en een verblijf.' Terwijl alle vrouwen hem met heel hun ziel zochten, waarom dan zijn gedichten en zijn jammerklachten? Tenzij hij wist dat dit alles slechts afbeeldingen waren die op de planken van aarde waren geschilderd. Uiteindelijk overkwam deze Imru' al-Qais een toestand waarin hij midden in de nacht zijn koninkrijk en kinderen verliet, zich in een derwisjmantel verborg en van het ene land naar het andere trok, op zoek naar Degene die vrij is van landsgrenzen: 'Hij begunstigt met Zijn genade wie Hij wil.' Tot het einde. Vers 4030

M6:4030 — گر ستودی اعتناق او بدی / ور نکوهیدی فراق او بدی

گر ستودی اعتناق او بدیور نکوهیدی فراق او بدی
✦ Geef deze beyt weer in Nederlands

M6:4030

❋ ❋ ❋

شرحِ سروش — uit zijn opgenomen Masnavi-lezingen

عبدالکریم سروش از درس‌گفتارهای مثنوی ↗

این متن بر پایهٔ سخنرانی‌های ضبط‌شدهٔ دکتر سروش دربارهٔ مثنوی بازنویسی شده است. بازبینی نهایی توسط ایشان انجام نشده.

ترجمه و معنا

ترجمه به فارسی روان: اگر چیزی را می‌ستودی، آن همان آغوش او بود. و اگر چیزی را نکوهش می‌کردی، آن همان فراق او بود. معنا: این بیت حال عاشقی چون زلیخا را توصیف می‌کند که هر چیز نیک را با وصل معشوق، و هر چیز ناپسند را با فراق او مرتبط می‌داند؛ گویی عالم به دو قطب اعتناق و فراق معشوق تقسیم شده است.

شرح

بی‌تردید، مولانا در این بیت و ابیات پیش و پس از آن، تصویری تمام‌عیار و بی‌بدیل از حالتی از عشق مطلق به دست می‌دهد که در آن معشوق، محور و مدار تمامی هستی و ادراک عاشق می‌گردد. اینجاست که زبان از کارکرد عادی خود خارج شده و هر واژه‌ای، خواه ستایش‌گر و خواه نکوهش‌گر، به یک نشانه و اشاره به معشوق بدل می‌شود.

من قبلاً هم اشاره کرده‌ام که برای عاشقی چون زلیخا، یوسف فقط یک نام نبود؛ بلکه وجودی بود که تمامی جهان را در بر گرفته بود و هرچیزی را متأثر از حضور یا غیبت خویش می‌ساخت. این بیت به وضوح این دگرگونی بنیادین در نگاه و زبان را بیان می‌کند: دیگر زیبایی، خوبی، گرما، روشنایی یا هر کمالی در عالم، معنایی مستقل ندارد؛ همه این‌ها تجلی «اعتناق او» – آغوش و حضور معشوق – است. و به همین ترتیب، هر زشتی، ناخوشی، سرما، یا هر نقصی در عالم، چیزی نیست جز بازتاب «فراق او» – دوری و غیبت معشوق.

این تنها بازی با کلمات نیست، بلکه اشاره به یک واقعیت روان‌شناختی و هستی‌شناختی در ساحت عشق است. برای زلیخا، عالم دیگر بر اساس دوگانه‌های خیر و شر یا زیبایی و زشتی متعارف بنا نشده بود، بلکه بر بنیاد حضور و غیبت یوسف معنا می‌یافت. این تجلی مطلق عشق است که حتی کلمات عادی را از معنای متعارفشان تهی کرده و آن‌ها را به حاملان پیام عشق معشوق بدل می‌سازد. «این کند در عشق، نام دوست این.» نام دوست چنان قدرت و نفوذی پیدا می‌کند که وقتی سردش می‌شد، گفتن اسم یوسف برای او مثل یک پوستین عمل می‌کرد و او را گرم می‌ساخت. این قدرت شگفت‌انگیز عشق است که می‌تواند عالم را از نو تعریف کند و زبان را به خدمت خود بگیرد؛ به طوری که هرچه از زبان عاشق برمی‌آید، در نهایت بازگوکننده همین دو قطب اصلی است: وصل یا فراق معشوق.

نکات کلیدی

  • در عشق مطلق، معشوق به محور اصلی ادراک و زبان عاشق تبدیل می‌شود.
  • هر ستایشی از هستی به حضور معشوق بازمی‌گردد و هر نکوهشی به غیبت او.
  • عشق، معنای واژگان عادی را دگرگون می‌کند و آنها را حامل پیام وصال یا فراق می‌سازد.
  • این تحول نه یک بازی لفظی، بلکه تغییر بنیادین در واقعیت تجربه‌شده توسط عاشق است.

Sources: d6-s74 · 00:45:13 d6-s88 · 20:05:00 d6-s90 · 00:19:49

به زبانِ تو — Je eigen taal · AI

Discussie — Vraag over dit vers — beantwoord vanuit de Masnavi, met elk vers geciteerd

Je gesprek blijft op dit apparaat, tenzij je het deelt.

Wat lezers vroegen

Nog geen vragen gedeeld — die van jou kan de eerste zijn.