Citește› Daftar 1› Dăunarea măririi oamenilor și a devenirii o țintă a degetelor› Distih 1866
M1:1866 — آن اثر میمانَدَت در اندرون / در مدیح این حالتت هست آزمون
M1:1866
Înțeles · به زبانِ تو — Limba ta · AI
تأثیر ستایش دیگران در باطن انسان باقی میماند و بهترین راه برای فهمیدن این موضوع، توجه به حالت درونی خود در زمان شنیدن مدح و ستایش است.
مولانا در این بخش از مثنوی، دربارهٔ خطر پنهان ستایش دیگران و شهرت هشدار میدهد. او استدلال میکند که تعریف و تمجید، حتی اگر از روی طمع و ریا باشد، تأثیری عمیق و ماندگار بر نفس انسان میگذارد. ممکن است کسی با خود بگوید: «من فریب این ستایشها را نمیخورم و میدانم که گوینده برای رسیدن به مقصودش این حرفها را میزند.» اما مولانا این نگاه را سادهاندیشی میداند.
این بیت، یک «آزمون» یا راهکار عملی برای اثبات این مدعاست. میگوید اگر میخواهی بفهمی که ستایش چقدر در درونت اثر میگذارد، کافی است به حال خودت وقتی مورد ستایش قرار میگیری، دقت کنی. آن احساس شیرین، آن رضایت و غروری که در دلت ایجاد میشود، همان «اثر»ی است که درونت باقی میماند. این حالت، هرچند خوشایند به نظر میرسد، اما در واقع بذر کبر و خودفریبی را در جان میکارد. همانطور که سرزنش و بدگویی اثری تلخ و سوزاننده دارد، ستایش نیز اثری شیرین اما مسمومکننده دارد که به مرور زمان، نفس را همچون فرعون، مغرور و طغیانگر میسازد.
- مدیح
- ستایش، مدح، تعریف و تمجید
- آزمون
- آزمایش، امتحان، راه اثبات
Discuție — Întreabă despre acest distih — răspuns din Masnavi, cu fiecare vers citat
Conversația ta rămâne pe acest dispozitiv, dacă nu o distribui.
Ce au întrebat cititorii0
Nicio întrebare distribuită încă — a ta ar putea fi prima.