Citește› Daftar 1› Explicarea faptului că aceste diferențe sunt în forma metodei, nu în adevărul căii› Distih 523
M1:523 — این ثنا گفتن ز من ترکِ ثناست / کین دلیلِ هستی و هستی خطاست
M1:523
Înțeles · به زبانِ تو — Limba ta · AI
ستایش کردن خداوند از سوی من، در حقیقت ترک ستایش است، زیرا این عمل، وجود مستقل «من» را اثبات میکند، در حالی که در پیشگاه هستی مطلق خداوند، ادعای هستی کردن خطاست.
مولانا پس از ابیات شورانگیزی در ستایش قدرت خداوند، ناگهان یک گام به عقب برمیدارد و کل عمل ستایشگری خود را زیر سؤال میبرد. او میگوید این ستایشها، هرچقدر هم که زیبا باشند، از یک «من» سرچشمه میگیرند. وقتی من میگویم «خدا را ستایش میکنم»، پیشفرض آن این است که «منی» وجود دارد که جدا از خداست و میتواند او را ستایش کند.
از دیدگاه عرفانی، این بزرگترین خطاست. در برابر هستی مطلق و بینهایت خداوند، هرگونه احساس «هستی» و استقلال برای خود، نوعی شرک خفی و حجاب است. سالک واقعی کسی است که به مرتبه «فنا» میرسد؛ یعنی در هستی معشوق محو میشود و دیگر «خودی» باقی نمیماند تا بخواهد کاری انجام دهد، حتی کاری ستودنی مانند ستایش.
بنابراین، این بیت یک پارادوکس عمیق را بیان میکند: کاملترین شکل ستایش، سکوت و «نبودن» است. تا زمانی که عارفی از «من» خود سخن میگوید، هنوز به مقصد نرسیده است. این ستایشها صرفاً دلیلی بر وجود این «من» خطاکار است و نه گواهی بر شناخت کامل خداوند. ابیات بعدی این مفهوم را روشنتر میکنند: «پیشِ هستِ او بباید نیست بود».
- ثنا
- ستایش، حمد، ستودن
- کین
- مخفف «که این»
- هستی
- در اینجا به معنای وجود مستقل و فردی در برابر وجود مطلق خداوند
Discuție — Întreabă despre acest distih — răspuns din Masnavi, cu fiecare vers citat
Conversația ta rămâne pe acest dispozitiv, dacă nu o distribui.
Ce au întrebat cititorii0
Nicio întrebare distribuită încă — a ta ar putea fi prima.