بخش ۱۱۵ - حکایت امرء القیس کی پادشاه عرب بود و به صورت عظیم به جمال بود یوسف وقت خود بود و زنان عرب چون زلیخا مردهٔ او و او شاعر طبع قفا نبک من ذکری حبیب و منزل چون همه زنان او را به جان می‌جستند ای عجب غزل او و نالهٔ او بهر چه بود مگر دانست کی این‌ها همه تمثال صورتی‌اند کی بر تخته‌های خاک نقش کرده‌اند عاقبت این امرء القیس را حالی پیدا شد کی نیم‌شب از ملک و فرزند گریخت و خود را در دلقی پنهان کرد و از آن اقلیم به اقلیم دیگر رفت در طلب آن کس کی از اقلیم منزه است یختص برحمته من یشاء الی آخره

Povestea lui Imru' al-Qays, care era regele arabilor și era extrem de frumos, Iusuf al vremii sale. Femeile arabe, asemenea lui Zulaikha, erau moarte după el, iar el era un poet talentat, ca și cei care spun „Oprește-te și plângi la amintirea iubitului și a casei sale”. Când toate femeile îl căutau cu pasiune, oare de ce era plin de cântece de dragoste și de lamentări? Poate că știa că toate acestea sunt doar imagini care au fost pictate pe tăblile de pământ. În cele din urmă, lui Imru' al-Qays i s-a întâmplat ceva. La miezul nopții a fugit de regat și de copii, s-a ascuns într-o manta și a plecat dintr-un ținut în altul, în căutarea Celui care este de neatins: „El alege cu mila Sa pe cine vrea” etc.