بخش ۱۸ - بیان حسد وزیر

1. M1:442 آن وزیرک از حسد بودش نژاد تا به باطل گوش و بینی باد داد
2. M1:443 بر امید آنکِ از نیش حسد زهر او در جان مسکینان رسد
3. M1:444 هر کسی کو از حسد بینی کند خویش را بی‌گوش و بی بینی کند
4. M1:445 بینی آن باشد که او بویی بَرد بوی او را جانب کویی بَرد
5. M1:446 هر که بویش نیست بی بینی بود بوی آن بویست کان دینی بود
6. M1:447 چونک بویی بُرد و شکر آن نکرد کفر نعمت آمد و بینیش خورد
7. M1:448 شکر کن مر شاکران را بنده باش پیش ایشان مُرده شو پاینده باش
8. M1:449 چون وزیر از ره‌زنی مایه مساز خلق را تو بر میاور از نماز
9. M1:450 ناصح دین گشته آن کافر وزیر کرده او از مکر در گوزینه سیر

↓ download .txt ↓ JSON