بخش ۳۴ - انکار فلسفی بر قرائت ان اصبح ماکم غورا

1. M2:1634 مقریی می‌خواند از روی کتاب ماؤکم غورا ز چشمه بندم آب
2. M2:1635 آب را در غورها پنهان کنم چشمه‌ها را خشک و خشکستان کنم
3. M2:1636 آب را در چشمه کی آرد دگر جز من بی مثل و با فضل و خطر
4. M2:1637 فلسفی منطقی مستهان می‌گذشت از سوی مکتب آن زمان
5. M2:1638 چونک بشنید آیت او از ناپسند گفت آریم آب را ما با کلند
6. M2:1639 ما به زخم بیل و تیزی تبر آب را آریم از پستی زبر
7. M2:1640 شب بخفت و دید او یک شیرمرد زد طبانچه هر دو چشمش کور کرد
8. M2:1641 گفت زین دو چشمهٔ چشم ای شقی با تبر نوری بر آر ار صادقی
9. M2:1642 روز بر جست و دو چشم کور دید نور فایض از دو چشمش ناپدید
10. M2:1643 گر بنالیدی و مستغفر شدی نورِ رفته از کرم ظاهر شدی
11. M2:1644 لیک استغفار هم در دست نیست ذوق توبه نُقل هر سرمست نیست
12. M2:1645 زشتی اعمال و شومی جحود راه توبه بر دل او بسته بود
13. M2:1646 از نیاز و اعتقاد آن خلیل گشت ممکن امر صعب و مستحیل
14. M2:1647 همچنین بر عکس آن انکار مرد مس کند زر را و صلحی را نبرد
15. M2:1648 دل بسختی همچو روی سنگ گشت چون شکافد توبه آن را بهر کشت
16. M2:1649 چون شعیبی کو که تا او از دعا بهر کشتن خاک سازد کوه را
17. M2:1650 یا به دریوزه مقوقس از رسول سنگ‌لاخی مزرعی شد با اصول
18. M2:1651 کهربای مسخ آمد این دغا خاک قابل را کند سنگ و حصا
19. M2:1652 هر دلی را سجده هم دستور نیست مزد رحمت قسم هر مزدور نیست
20. M2:1653 هین به پشت آن مکن جرم و گناه که کنم توبه در آیم در پناه
21. M2:1654 می‌بباید تاب و آبی توبه را شرط شد برق و سحابی توبه را
22. M2:1655 آتش و آبی بباید میوه را واجب آید ابر و برق این شیوه را
23. M2:1656 تا نباشد برق دل و ابر دو چشم کی نشیند آتش تهدید و خشم
24. M2:1657 کی بروید سبزهٔ ذوق وصال کی بجوشد چشمه‌ها ز آب زلال
25. M2:1658 کی گلستان راز گوید با چمن کی بنفشه عهد بندد با سمن
26. M2:1659 کی چناری کف گشاید در دعا کی درختی سر فشاند در هوا
27. M2:1660 کی شکوفه آستین پر نثار بر فشاندن گیرد ایام بهار
28. M2:1661 کی فروزد لاله را رخ همچو خون کی گل از کیسه بر آرد زر برون
29. M2:1662 کی بیاید بلبل و گل بو کند کی چو طالب فاخته کوکو کند
30. M2:1663 کی بگوید لک‌لک آن لک‌لک بجان لک چه باشد ملک تست ای مستعان
31. M2:1664 کی نماید خاک اسرار ضمیر کی شود بی آسمان بستان منیر
32. M2:1665 از کجا آورده‌اند آن حله‌ها من کریم من رحیم کلها
33. M2:1666 آن لطافتها نشان شاهدیست آن نشان پای مرد عابدیست
34. M2:1667 آن شود شاد از نشان کو دید شاه چون ندید او را نباشد انتباه
35. M2:1668 روح آنکس کو بهنگام الست دید رب خویش و شد بی‌خویش مست
36. M2:1669 او شناسد بوی می کو می بخورد چون نخورد او می چه داند بوی کرد
37. M2:1670 زانک حکمت همچو ناقهٔ ضاله است همچو دلاله شهان را داله است
38. M2:1671 تو ببینی خواب در یک خوش‌لقا کو دهد وعده و نشانی مر ترا
39. M2:1672 که مراد تو شود و اینک نشان که به پیش آید ترا فردا فلان
40. M2:1673 یک نشانی آن که او باشد سوار یک نشانی که ترا گیرد کنار
41. M2:1674 یک نشانی که بخندد پیش تو یک نشان که دست بندد پیش تو
42. M2:1675 یک نشانی آنک این خواب از هوس چون شود فردا نگویی پیش کس
43. M2:1676 زان نشان هم زکریا را بگفت که نیایی تا سه روز اصلا بگفت
44. M2:1677 تا سه شب خامش کن از نیک و بدت این نشان باشد که یحیی آیدت
45. M2:1678 دم مزن سه روز اندر گفت و گو کین سکوتست آیت مقصود تو
46. M2:1679 هین میاور این نشان را تو بگفت وین سخن را دار اندر دل نهفت
47. M2:1680 این نشانها گویدش همچون شکر این چه باشد صد نشانی دگر
48. M2:1681 این نشان آن بود کان مُلک و جاه که همی‌جویی بیابی از اله
49. M2:1682 آنک می‌گریی به شبهای دراز وانک می‌سوزی سحرگه در نیاز
50. M2:1683 آنک بی آن روز تو تاریک شد همچو دوکی گردنت باریک شد
51. M2:1684 وآنچ دادی هرچه داری در زکات چون زکات پاک‌بازان رختهات
52. M2:1685 رختها دادی و خواب و رنگ رو سر فدا کردی و گشتی همچو مو
53. M2:1686 چند در آتش نشستی همچو عود چند پیش تیغ رفتی همچو خود
54. M2:1687 زین چنین بیچارگیها صد هزار خوی عشاقست و ناید در شمار
55. M2:1688 چونک شب این خواب دیدی روز شد از امیدش روز تو پیروز شد
56. M2:1689 چشم گردان کرده‌ای بر چپ و راست کان نشان و آن علامتها کجاست
57. M2:1690 بر مثال برگ می‌لرزی که وای گر رود روز و نشان ناید بجای
58. M2:1691 می‌دوی در کوی و بازار و سرا چون کسی کو گم کند گوساله را
59. M2:1692 خواجه خیرست این دوادو چیستت گم شده اینجا که داری کیستت
60. M2:1693 گوییش خیرست لیکن خیر من کس نشاید که بداند غیر من
61. M2:1694 گر بگویم نک نشانم فوت شد چون نشان شد فوت وقت موت شد
62. M2:1695 بنگری در روی هر مرد سوار گویدت منگر مرا دیوانه‌وار
63. M2:1696 گوییش من صاحبی گم کرده‌ام رو به جست و جوی او آورده‌ام
64. M2:1697 دولتت پاینده بادا ای سوار رحم کن بر عاشقان معذور دار
65. M2:1698 چون طلب کردی به جِد آمد نظر جِد خطا نکند چنین آمد خبر
66. M2:1699 ناگهان آمد سواری نیکبخت پس گرفت اندر کنارت سخت سخت
67. M2:1700 تو شدی بیهوش و افتادی به طاق بی‌خبر گفت اینت سالوس و نفاق
68. M2:1701 او چه می‌بیند درو این شور چیست او نداند کان نشان وصل کیست
69. M2:1702 این نشان در حق او باشد که دید آن دگر را کی نشان آید پدید
70. M2:1703 هر زمان کز وی نشانی می‌رسید شخص را جانی به جانی می‌رسید
71. M2:1704 ماهی بیچاره را پیش آمد آب این نشانها تلک آیات الکتاب
72. M2:1705 پس نشانیها که اندر انبیاست خاص آن جان را بود کو آشناست
73. M2:1706 این سخن ناقص بماند و بی‌قرار دل ندارم بی‌دلم معذور دار
74. M2:1707 ذره‌ها را کی تواند کس شمرد خاصه آن کو عشق از وی عقل برد
75. M2:1708 می‌شمارم برگهای باغ را می‌شمارم بانگ کبک و زاغ را
76. M2:1709 در شمار اندر نیاید لیک من می‌شمارم بهر رشد ممتحن
77. M2:1710 نحس کیوان یا که سعد مشتری ناید اندر حصر گرچه بشمری
78. M2:1711 لیک هم بعضی ازین هر دو اثر شرح باید کرد یعنی نفع و ضر
79. M2:1712 تا شود معلوم آثار قضا شمه‌ای مر اهل سعد و نحس را
80. M2:1713 طالع آنکس که باشد مشتری شاد گردد از نشاط و سروری
81. M2:1714 وانک را طالع زحل از هر شرور احتیاطش لازم آید در امور
82. M2:1715 اذکروا الله شاه ما دستور داد اندر آتش دید ما را نور داد
83. M2:1716 گفت اگرچه پاکم از ذکر شما نیست لایق مر مرا تصویرها
84. M2:1717 لیک هرگز مست تصویر و خیال در نیابد ذات ما را بی مثال
85. M2:1718 ذکر جسمانه خیال ناقصست وصف شاهانه از آنها خالصست
86. M2:1719 شاه را گوید کسی جولاه نیست این چه مدحست این مگر آگاه نیست

↓ download .txt ↓ JSON