M1:1957 — گفت پیغامبر که نفحتهای حق / اندرین ایام می‌آرد سبق

此聯詩是魯米對一段聖訓的詩意轉述，該聖訓敦促人們要把握生命中神聖啟迪降臨的短暫時刻。魯米將這些神聖的恩典，即「真主的吹息」（نفحات حق），描繪成一股主動前來的力量，它們「疾馳而來」（می‌آرد سبق），而非靜待人去尋找。

這節詩歌開啟了一個重要的蘇非派教義：靈性覺醒並非全由個人努力達成，它更像是一種恩賜，在無法預測的時刻突然降臨。人的責任不是去「創造」這些時刻，而是要時刻保持警醒與開放（如後續詩句所言：「你們要留神傾聽」），以便在這股神聖的風吹來時，能敞開胸懷去迎接它。這陣風能賦予死寂的靈魂以生命，也能平息地獄般的慾望之火。因此，這句詩的核心教誨是關於靈性上的「準備」與「迎接」，而非單純的「追求」。

مولانا این بخش را با نقل حدیث مشهور «نفحات» آغاز می‌کند. این حدیث می‌گوید: «همانا برای پروردگار شما در روزگار عمرتان، نسیم‌های رحمتی است؛ پس هان، خود را در معرض آن‌ها قرار دهید.» مولانا با این بیت، مقدمه‌ای برای یک اصل مهم عرفانی فراهم می‌کند: تجلیات و الطاف الهی همیشگی و یکنواخت نیستند، بلکه مانند نسیم‌هایی در لحظات و دوره‌های خاصی می‌وزند.

کلمه‌ی «سَبَق» در مصرع دوم به معنای پیشی گرفتن و مسابقه دادن است. این تصویر به ما می‌گوید که این فرصت‌های معنوی، گذرا و شتابان هستند. آن‌ها منتظر کسی نمی‌مانند و یکی پس از دیگری از راه می‌رسند و می‌گذرند. وظیفه‌ی سالک این است که هوشیار و آماده باشد تا این «نفحات» یا دم‌های حیات‌بخش الهی را دریابد. در ابیات بعدی، مولانا این هوشیاری را به «گوش و هش داشتن» تعبیر می‌کند و تأکید می‌کند که این نسیم‌ها می‌توانند جانی مرده را زنده کنند و آتشی سرکش را خاموش سازند. این بیت در واقع، دعوتنامه‌ای است برای بیداری و غنیمت شمردن لحظات نابی که در آن درهای رحمت الهی گشوده است.