閱讀› 卷 6› 關於聖訓的解釋：穆斯塔法（願他平安）說：「我是誰的主人，阿里（Ali）就是誰的主人。」偽善者因此嘲諷說：‘難道我們順從並服侍他還不夠嗎？他甚至要我們服侍一個沾滿鼻涕的孩子。’等等。› 詩聯 4545
M6:4545 — نطق عیسی از فر مریم بود / نطق آدم پرتو آن دم بود
M6:4545
含義 · به زبانِ تو — 您的語言 · AI
هر کلام و قدرتی که در پیامبران و اولیا میبینی، از خودشان نیست؛ بلکه بازتاب و تجلی یک منبع بالاتر و معنوی است، همانطور که نطق عیسی از پاکی مریم و نطق آدم از دم الهی سرچشمه گرفت.
مولانا در این بیت به دو داستان قرآنی بزرگ اشاره میکند تا یک اصل عرفانی را تبیین کند: هر کمالی که در یک «فرع» دیده میشود، در حقیقت از «اصل» و ریشهی آن سرچشمه گرفته است.
مصراع اول به سخن گفتن معجزهآسای حضرت عیسی در گهواره اشاره دارد. این قدرت خارقالعاده، پرتوی از مقام معنوی و پاکی مادرش، حضرت مریم، بود. مریم خود همچون «درخت» یا «باغی» بود که از فیض الهی باردار شده بود و میوهاش (عیسی) کمالات آن باغ را به نمایش میگذاشت. بنابراین، نطق عیسی، گواهی بر عظمت مریم بود.
مصراع دوم به خلقت حضرت آدم و آموختن «اسماء» به او از جانب خداوند بازمیگردد. توانایی آدم برای سخن گفتن و شناخت حقایق، چیزی جز بازتاب و پرتوی از آن «نَفَس رحمانی» یا «دم الهی» نبود که خداوند در او دمید و به او حیات و آگاهی بخشید. نطق آدم، جلوهای از آن منبع اصلی وجود بود.
مولانا با کنار هم گذاشتن این دو مثال، نتیجه میگیرد که هر کلام، الهام و قدرتی که در اولیای الهی (که در ابیات قبل به آنها اشاره شده) مشاهده میشود، از خودشان نیست، بلکه جلوهای از یک منبع بالاتر است. همانطور که در ابیات قبل، کلام و شادی عارفان را به فیض الهی تشبیه کرده بود، اینجا نیز تأکید میکند که این «نطق»ها همه ریشه در یک «اصل» دارند و نباید آنها را به خود فرد نسبت داد.
- نطق
- سخن، کلام، قدرت بیان
- فَرّ
- شکوه، جلال، عظمت، مقام معنوی
- پرتو
- بازتاب نور، اشعه، جلوه
- آن دم
- اشاره به نَفَس الهی که در آدم دمیده شد (نفخت فیه من روحی)
討論 — 就此詩節提問——答案源自《瑪斯納維》，每節詩句皆有引證
除非您分享，否則您的對話僅會留在此裝置上。
讀者們的提問0
尚無分享的提問——您的提問或可為濫觴。