全詩 ↗

1. 1 تا چند تو پس روی به پیش آ·در کفر مرو به سوی کیش آ
2. 2 در نیش تو نوش بین به نیش آ·آخر تو به اصل اصل خویش آ
3. 3 هر چند به صورت از زمینی·پس رشته گوهر یقینی
4. 4 بر مخزن نور حق امینی·آخر تو به اصل اصل خویش آ
5. 5 خود را چو به بی‌خودی ببستی·می‌دانک تو از خودی برستی
6. 6 وز بند هزار دام جستی·آخر تو به اصل اصل خویش آ
7. 7 از پشت خلیفه‌ای بزادی·چشمی به جهان دون گشادی
8. 8 آوه که بدین قدر تو شادی·آخر تو به اصل اصل خویش آ
9. 9 هر چند طلسم این جهانی·در باطن خویشتن تو کانی
10. 10 بگشای دو دیده نهانی·آخر تو به اصل اصل خویش آ
11. 11 چون زاده پرتو جلالی·وز طالع سعد نیک فالی
12. 12 از هر عدمی تو چند نالی‌‌؟·آخر تو به اصل اصل خویش آ
13. 13 لعلی به میان سنگ خارا·تا چند غلط دهی تو ما را
14. 14 در چشم تو ظاهر‌ست یارا·آخر تو به اصل اصل خویش آ
15. 15 چون از بر یار سرکش آیی·سرمست و لطیف و دلکش آیی
16. 16 با چشم خوش و پر‌آتش آیی·آخر تو به اصل اصل خویش آ
17. 17 در پیش تو داشت جام باقی·شمس تبریز شاه و ساقی
18. 18 سبحان الله زهی رواقی·آخر تو به اصل اصل خویش آ