M1:530 — گر جهان پیشت بزرگ و بی‌بنیست / پیش قدرت ذره‌ای می‌دان که نیست

這句詩出自魯米講述的一則故事，關於一位邪惡的維齊爾（大臣）試圖摧毀基督教，卻反被自己的陰謀所吞噬。魯米在此處暫停敘事，直接評論這位維齊爾的愚蠢——他竟敢與上帝對抗。

詩句的第一行（“縱然世界在你眼裡宏大無垠”）承認了人類的普遍經驗：我們感知到的物質世界是巨大的、壓倒性的、似乎是唯一的現實。對於像那位維齊爾一樣執著於世俗權力的人來說，這個世界就是終極競技場。

第二行（“須知在神的大能前，它連微塵都不如”）則揭示了蘇非主義的核心洞見。它將我們的視角從受限的人類感官，提升到神聖的實相層面。在上帝絕對的、從“無”中創造“有”的權能（قدرت）面前，整個被造的宇宙，連同其所有的複雜與壯麗，都失去了其看似堅固的實在性。它不僅僅是渺小，甚至可以被視為“無”（نیست）。這並非否認物理世界的存在，而是要校準它的價值與地位：它是一個相對的、派生的、完全依賴於更高實相的鏡像。因此，與造物主對抗，就像一粒塵埃挑戰太陽，是徒勞且荒謬的。

مولانا در ادامهٔ توصیف جهل و غفلت وزیری که با خداوند قدرتمند درافتاده است، به مقایسه‌ای بنیادین میان جهان محسوس و قدرت الهی می‌پردازد.

از دیدگاه انسان، جهان بسیار بزرگ، وسیع و بی‌انتها به نظر می‌رسد. اما این تنها یک برداشت محدود و ظاهری است. وقتی این جهان با قدرت مطلق خداوند سنجیده شود، تمام عظمتش رنگ می‌بازد و به چیزی کمتر از یک «ذره» تبدیل می‌شود؛ حتی مولانا پا را فراتر گذاشته و می‌گوید آن ذره هم «نیست» و وجودی ندارد. این بیان، پوچی و ناچیزی هر قدرتی غیر از قدرت الهی را آشکار می‌سازد.

این بیت در واقع پاسخی است به کسانی که به قدرت‌های دنیوی، از جمله وسعت ملک و سلطنت، مغرور می‌شوند. مولانا یادآوری می‌کند که وزیر فریبکار، مانند پادشاه، با قدرتی در جنگ است که کل این جهان در برابرش به حساب نمی‌آید. بنابراین، چنین نبردی از ابتدا محکوم به شکستی خفت‌بار است.