دیوان شمس› غزل ۲۴۷۷› بیت ۳ → قبلی · بعدی ←
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۲۴۷۷
- از گذری که او کند گردد سرد دوزخی وز نظری که افکند زنده شود ولایتی
G2477:3
به زبانِ تو
با گذری که میکند، آتش دوزخ سرد میگردد،و با نگاهی که میاندازد، سرزمینی دوباره زنده میشود.
عبور او چنان نیرومند است که میتواند دوزخ را سرد و خاموش کند و یک نگاهش کافی است تا یک منطقه یا ولایت کامل را احیا کند.
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرحِ این بیت
هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:
دوزخیجهنم، آتش دوزخافکندبیندازدولایتییک سرزمین، یک منطقه
متنِ کاملِ غزل ↗
- 1 سرکه هفت ساله را از لب او حلاوتی·خاربنان خشک را از گل او طراوتی
- 2 جان و دل فسرده را از نظرش گشایشی·سنگ سیاه مرده را از گذرش سعادتی
- 3 از گذری که او کند گردد سرد دوزخی·وز نظری که افکند زنده شود ولایتی
- 4 مرده ز گور برجهد آید و مستمع شود·گر بت من ز مردهای یاد کند حکایتی
- 5 آنک ز چشم شوخ او هر نفسی است فتنهای·آنک ز لطف قامتش هر طرفی قیامتی
- 6 آه که در فراق او هر قدمی است آتشی·آه که از هوای او میرسدم ملامتی
ganjoor: sh2477 · public domain