دیوان شمس› غزل ۲۴۷۷› بیت ۶ → قبلی
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۲۴۷۷
- آه که در فراق او هر قدمی است آتشی آه که از هوای او میرسدم ملامتی
G2477:6
به زبانِ تو
آه که در دوری او، هر گامم آتشی است،آه که از عشق و آرزوی او، سرزنش به من میرسد.
افسوس که در غیاب او، هر قدمی که برمیدارم مانند راه رفتن بر آتش است و به خاطر عشق او، پیوسته از دیگران ملامت و سرزنش میشنوم.
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرحِ این بیت
هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:
فراقدوری، جداییهوای اوعشق او، میل و آرزوی اوملامتیسرزنش، نکوهش
متنِ کاملِ غزل ↗
- 1 سرکه هفت ساله را از لب او حلاوتی·خاربنان خشک را از گل او طراوتی
- 2 جان و دل فسرده را از نظرش گشایشی·سنگ سیاه مرده را از گذرش سعادتی
- 3 از گذری که او کند گردد سرد دوزخی·وز نظری که افکند زنده شود ولایتی
- 4 مرده ز گور برجهد آید و مستمع شود·گر بت من ز مردهای یاد کند حکایتی
- 5 آنک ز چشم شوخ او هر نفسی است فتنهای·آنک ز لطف قامتش هر طرفی قیامتی
- 6 آه که در فراق او هر قدمی است آتشی·آه که از هوای او میرسدم ملامتی
ganjoor: sh2477 · public domain