بخش ۲۵ - مکر دیگر انگیختن وزیر در اضلال قوم

1. M1:555 مکر دیگر آن وزیر از خود ببست وعظ را بگذاشت و در خلوت نشست
2. M1:556 در مریدان در فکند از شوق، سوز بود در خلوت چهل پنجاه روز
3. M1:557 خلق دیوانه شدند از شوقِ او از فراقِ حال و قال و ذوقِ او
4. M1:558 لابه و زاری همی کردند و او از ریاضت گشته در خلوت دوتو
5. M1:559 گفته، ایشان نیست ما را بی تو نور بی عصاکش چون بود احوالِ کور
6. M1:560 از سَرِ اکرام و از بهر خدا بیش ازین ما را مدار از خود جدا
7. M1:561 ما چو طفلانیم و ما را دایه تو بر سر ما گستران آن سایه تو
8. M1:562 گفت جانم از مُحِبّان دور نیست لیک بیرون آمدن دستور نیست
9. M1:563 آن امیران در شفاعت آمدند وان مریدان در شَناعت آمدند
10. M1:564 کین چه بدبختیست ما را ای کریم از دل و دین مانده ما بی تو یتیم
11. M1:565 تو بهانه می‌کنی و ما ز دَرد می‌زنیم از سوزِ دل دمهای سرد
12. M1:566 ما به گفتار خوشت خو کرده‌ایم ما ز شیر حکمتِ تو خورده‌ایم
13. M1:567 الله الله این جفا با ما مکن خیر کن امروز را فردا مکن
14. M1:568 می‌دهد دل مر ترا کین بی‌دلان بی تو گردند آخر از بی‌حاصلان
15. M1:569 جمله در خشکی چو ماهی می‌طپند آب را بگشا ز جو بر دار بند
16. M1:570 ای که چون تو در زمانه نیست کس الله الله خلق را فریاد رس

↓ download .txt ↓ JSON