沙姆斯集› 抒情詩 2352› 詩節 2 ← 上一節 · 下一節 →
沙姆斯集 · غزل شمارهٔ ۲۳۵۲
- ما از خود خویش توبه کردیم ما هیچ نمی‌رویم از این ده
G2352:2
您的語言
我們已然悔過了從前的自己，我們絕不離開這座村莊。
我們已經徹底拋棄了那個以自我為中心的存在，並決心永遠留在祢——我們真正的歸宿——的臨在中。
ai-draft · gemini-2.5-pro
此節評註
尚未寫就——此為對此詩節在全詩脈絡中的細讀：
خویش「自己」、「自我」。此處重複使用（خویشتن خویش）是為了強調那個需要被拋棄的、虛假的俗世自我。ده字面意思是「村莊」，在蘇菲詩歌中常用來比喻愛人所在的社群、教團或神聖的臨在之境。
全詩 ↗
- 1 یک جام ز صد هزار جان به·برخیز و قماش ما گرو نه
- 2 ما از خود خویش توبه کردیم·ما هیچ نمی‌رویم از این ده
- 3 یک رنگ کند شراب ما را·تا هر دو یکی شود که و مه
- 4 درویش ز خویشتن تهی شد·پر ده تو شراب فقر پر ده
- 5 برخیز و به زه کن آن کمان را·ماییم کمان و باده چون زه
- 6 برجای بماند عقل پرفعل·این است سزای پیر فربه
- 7 ما غم نخوریم خود کی دیده‌ست·تو بار کشی و او کند عه
- 8 بگریز ز غم به سوی شه رو·وز خانه عاریت برون جه
ganjoor: sh2352 · public domain