دیوان شمس› غزل ۱۰› بیت ۳ → قبلی · بعدی ←
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۰
- بنگر که از شمشیر شه در قهرِمان خون میچکد آخر چه گستاخی است این والله خطا والله خطا
G10:3
به زبانِ تو
ببین که از شمشیر شاه در هنگام خشم و غضبش بر ما خون میچکد.آخر این چه جسارتی است؟ به خدا سوگند خطاست، به خدا سوگند خطاست.
توجه کن که قدرت قهرآمیز معشوق (شاه) حتی بر ما نزدیکان نیز اثر میگذارد و خطرناک است. نزدیک شدن گستاخانه به این حریم، اشتباهی بزرگ است.
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرحِ این بیت
هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:
قهرخشم، غضبگستاخیجسارت، بیادبی
متنِ کاملِ غزل ↗
- 1 مهمان شاهم هر شبی بر خوان احسان و وفا·مهمان صاحبدولتم که دولتش پاینده با
- 2 بر خوان شیران یک شبی بوزینهای همراه شد·استیزهرو گر نیستی او از کجا شیر از کجا
- 3 بنگر که از شمشیر شه در قهرِمان خون میچکد·آخر چه گستاخی است این والله خطا والله خطا
- 4 گر طفل شیری پنجه زد بر روی مادر ناگهان·تو دشمن خود نیستی بر وی منه تو پنجه را
- 5 آن کاو ز شیران شیر خوَرْد، او شیر باشد نیست مرد·بسیار نقش آدمی دیدم که بود آن اژدها
- 6 نوح ار چه مردموار بُد طوفان مردمخوار بُد·گر هست آتش ذرهای آن ذره دارد شعلهها
- 7 شمشیرم و خونریز من، هم نرمم و هم تیز من·همچون جهان فانیام ظاهر خوش و باطن بلا
ganjoor: sh10 · public domain