دیوان شمس› غزل ۱۰› بیت ۷ → قبلی
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۱۰
- شمشیرم و خونریز من، هم نرمم و هم تیز من همچون جهان فانیام ظاهر خوش و باطن بلا
G10:7
به زبانِ تو
من شمشیری خونریزم؛ هم نرم هستم و هم تیز.مانند این جهانِ گذرا هستم که ظاهری زیبا و باطنی پر از رنج و بلا دارد.
من طبیعتی دوگانه دارم: هم لطیف و نرمم و هم برنده و خطرناک. وجود من، مانند دنیا، ظاهری فریبنده دارد اما باطنم پر از سختی و خطر است.
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرحِ این بیت
هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:
فانینابودشونده، گذراباطندرون، نهانبلاگرفتاری، مصیبت، رنج
متنِ کاملِ غزل ↗
- 1 مهمان شاهم هر شبی بر خوان احسان و وفا·مهمان صاحبدولتم که دولتش پاینده با
- 2 بر خوان شیران یک شبی بوزینهای همراه شد·استیزهرو گر نیستی او از کجا شیر از کجا
- 3 بنگر که از شمشیر شه در قهرِمان خون میچکد·آخر چه گستاخی است این والله خطا والله خطا
- 4 گر طفل شیری پنجه زد بر روی مادر ناگهان·تو دشمن خود نیستی بر وی منه تو پنجه را
- 5 آن کاو ز شیران شیر خوَرْد، او شیر باشد نیست مرد·بسیار نقش آدمی دیدم که بود آن اژدها
- 6 نوح ار چه مردموار بُد طوفان مردمخوار بُد·گر هست آتش ذرهای آن ذره دارد شعلهها
- 7 شمشیرم و خونریز من، هم نرمم و هم تیز من·همچون جهان فانیام ظاهر خوش و باطن بلا
ganjoor: sh10 · public domain