Diwan-i Schams› Ghasel 1› Beyt 10 ← zurück

Diwan-i Schams · غزل شمارهٔ ۱

  1. خامُش که بَس مُستَعجِلَم، رَفتم سویِ پایِ عَلَم کاغذ بِنِه بِشکن قَلَم، ساقی دَرآمد الصَلا

G1:10

Deine Sprache

Schweig, denn ich bin in großer Eile, ich ging zum Fuß der Standarte,leg das Papier weg, zerbrich die Feder, der Schenk trat ein mit dem Ruf: „Zur Andacht!“
Die Zeit des Schreibens und Erklärens ist vorbei. Der göttliche Weinschenk ist erschienen und ruft zur unmittelbaren Vereinigung, daher muss der Dichter schweigen und ihm folgen.

ai-draft · gemini-2.5-pro

Kommentar zu diesem Beyt

Noch nicht verfasst — eine genaue Lektüre dieses Beyts im Kontext seiner Ghasel:

مُستَعجِلEilig, in Eile.پایِ عَلَمDer Fuß der Standarte/des Banners; ein Ort der Sammlung und des Aufbruchs.ساقیDer Schenk, der Weinschenk; im Sufismus eine Figur für den spirituellen Meister oder Gott, der den Wein der göttlichen Liebe ausschenkt.الصَلا(Arabisch) Der Ruf zum Gebet, hier allgemeiner: ein Aufruf, eine Einladung (zur Andacht, zum Fest).

Die ganze Ghasel ↗

  1. 1 اِی رَستخیزِ ناگهان وی رحمتِ بی‌مُنتها·اِی آتشی اَفروخته، در بیشهٔ اَندیشه‌ها
  2. 2 امروز خَندان آمدی، مِفتاحِ زندان آمدی·بر مُستمندان آمدی، چون بَخشش و فَضلِ خدا
  3. 3 خورشید را حاجِب تویی، اومید را واجِب تویی·مطلب تویی طالب تویی، هم مُنتها هم مُبتدا
  4. 4 در سینه‌ها برخاسته، اندیشه را آراسته·هَم خویش حاجَت خواسته، هَم خویشتن کَرده رَوا
  5. 5 اِی روح‌بخشِ بی‌بَدَل، وِی لَذّتِ علم و عمل·باقی بهانه‌ست و دَغَل، کاین علّت آمد وان دَوا
  6. 6 ما زان دَغَل کَژبین شده، با بی‌گُنه در کین شده·گَه مَستِ حورَالعین شده، گَه مستِ نان و شوربا
  7. 7 این سُکر بین هِل عَقل را، وین نُقل بین هِل نَقل را·کَز بهرِ نان و بَقل را، چندین نشاید ماجرا
  8. 8 تَدبیرِ صَد رَنگ اَفکنی، بَر روم و بَر زَنگ اَفکنی·وَ اندر میان جَنگ اَفکنی، «فی اِصطِناعٍ لا یُری»
  9. 9 می‌مال پنهان گوشِ جان، می‌نِه بَهانه بَر کَسان·جان «رَبِّ خَلِّصنی» زَنان، والله که لاغ است ای کیا
  10. 10 خامُش که بَس مُستَعجِلَم، رَفتم سویِ پایِ عَلَم·کاغذ بِنِه بِشکن قَلَم، ساقی دَرآمد الصَلا

ganjoor: sh1 · public domain