Diwan-i Schams› Ghasel 1› Beyt 9 ← zurück · weiter →
Diwan-i Schams · غزل شمارهٔ ۱
- میمال پنهان گوشِ جان، مینِه بَهانه بَر کَسان جان «رَبِّ خَلِّصنی» زَنان، والله که لاغ است ای کیا
G1:9
Deine Sprache
Heimlich zerrst du am Ohr der Seele, schiebst die Schuld auf andere,die Seele ruft „Herr, erlöse mich!“, bei Gott, das ist eitel, o Großer!
Du lenkst die Seele im Verborgenen, während sie fälschlicherweise andere für ihr Leid verantwortlich macht. Ihr Flehen um Erlösung ist vergeblich, denn Du selbst bist die Ursache ihres Zustands.
ai-draft · gemini-2.5-pro
Kommentar zu diesem Beyt
Noch nicht verfasst — eine genaue Lektüre dieses Beyts im Kontext seiner Ghasel:
رَبِّ خَلِّصنی(Arabisch) „Mein Herr, erlöse mich!“; ein Flehen um Befreiung.لاغScherz, eitles Gerede, vergeblich.کیاGroßer, Herr, König; eine Anrede für den Geliebten.
Die ganze Ghasel ↗
- 1 اِی رَستخیزِ ناگهان وی رحمتِ بیمُنتها·اِی آتشی اَفروخته، در بیشهٔ اَندیشهها
- 2 امروز خَندان آمدی، مِفتاحِ زندان آمدی·بر مُستمندان آمدی، چون بَخشش و فَضلِ خدا
- 3 خورشید را حاجِب تویی، اومید را واجِب تویی·مطلب تویی طالب تویی، هم مُنتها هم مُبتدا
- 4 در سینهها برخاسته، اندیشه را آراسته·هَم خویش حاجَت خواسته، هَم خویشتن کَرده رَوا
- 5 اِی روحبخشِ بیبَدَل، وِی لَذّتِ علم و عمل·باقی بهانهست و دَغَل، کاین علّت آمد وان دَوا
- 6 ما زان دَغَل کَژبین شده، با بیگُنه در کین شده·گَه مَستِ حورَالعین شده، گَه مستِ نان و شوربا
- 7 این سُکر بین هِل عَقل را، وین نُقل بین هِل نَقل را·کَز بهرِ نان و بَقل را، چندین نشاید ماجرا
- 8 تَدبیرِ صَد رَنگ اَفکنی، بَر روم و بَر زَنگ اَفکنی·وَ اندر میان جَنگ اَفکنی، «فی اِصطِناعٍ لا یُری»
- 9 میمال پنهان گوشِ جان، مینِه بَهانه بَر کَسان·جان «رَبِّ خَلِّصنی» زَنان، والله که لاغ است ای کیا
- 10 خامُش که بَس مُستَعجِلَم، رَفتم سویِ پایِ عَلَم·کاغذ بِنِه بِشکن قَلَم، ساقی دَرآمد الصَلا
ganjoor: sh1 · public domain