沙姆斯集› 抒情詩 451› 詩節 15 ← 上一節 · 下一節 →
沙姆斯集 · غزل شمارهٔ ۴۵۱
- آن آفتاب کز دل در سینهها بتافت بر عرش و فرش و گنبد خضرا مبارکست
G451:15
您的語言
那自心中升起、照亮胸膛的太陽，於天國、塵世與碧綠穹蒼皆是祝福。
那源自內心靈性的光輝（神聖之愛的太陽），其照耀遍及整個宇宙，從最高的天堂到最低的塵世，無處不蒙其恩澤。
ai-draft · gemini-2.5-pro
此節評註
尚未寫就——此為對此詩節在全詩脈絡中的細讀：
عرش（真主的）寶座，天國的最高層。فرش地毯，引申為大地、塵世。گنبد خضرا綠色的穹頂，指天空。
全詩 ↗
- 1 پنهان مشو که روی تو بر ما مبارکست·نظاره تو بر همه جانها مبارکست
- 2 یک لحظه سایه از سر ما دورتر مکن·دانستهای که سایه عنقا مبارکست
- 3 ای نوبهار حسن بیا کان هوای خوش·بر باغ و راغ و گلشن و صحرا مبارکست
- 4 ای صد هزار جان مقدس فدای او·کآید به کوی عشق که آن جا مبارکست
- 5 سودایییم از تو و بطال و کو به کو·ما را چنین بطالت و سودا مبارکست
- 6 ای بستگان تن به تماشای جان روید·کآخر رسول گفت تماشا مبارکست
- 7 هر برگ و هر درخت رسولیست از عدم·یعنی که کشتهای مصفا مبارکست
- 8 چون برگ و چون درخت بگفتند بیزبان·بی گوش بشنوید که اینها مبارکست
- 9 ای جان چار عنصر عالم جمال تو·بر آب و باد و آتش و غبرا مبارکست
- 10 یعنی که هر چه کاری آن گم نمیشود·کس تخم دین نکارد الا مبارکست
- 11 سجده برم که خاک تو بر سر چو افسرست·پا درنهم که راه تو بر پا مبارکست
- 12 میآیدم به چشم همین لحظه نقش تو·والله خجسته آمد و حقا مبارکست
- 13 نقشی که رنگ بست از این خاک بیوفاست·نقشی که رنگ بست ز بالا مبارکست
- 14 بر خاکیان جمال بهاران خجستهست·بر ماهیان طپیدن دریا مبارکست
- 15 آن آفتاب کز دل در سینهها بتافت·بر عرش و فرش و گنبد خضرا مبارکست
- 16 دل را مجال نیست که از ذوق دم زند·جان سجده میکند که خدایا مبارکست
- 17 هر دل که با هوای تو امشب شود حریف·او را یقین بدان تو که فردا مبارکست
- 18 بفزا شراب خامش و ما را خموش کن·کاندر درون نهفتن اشیاء مبارکست
ganjoor: sh451 · public domain