دیوان شمس› غزل ۵۹۹› بیت ۱۰ → قبلی
دیوان شمس · غزل شمارهٔ ۵۹۹
- اندر پی خورشیدش شب رو پی امیدش تا ماه بلند تو با مه شبهی یابد
G599:10
به زبانِ تو
در پیِ خورشید وجود او، شبروی کن و به دنبال امیدت برو،تا ماهِ بلندمرتبهی تو، به آن ماهِ کامل شباهتی پیدا کند.
برای رسیدن به معشوق که همچون خورشید است، در تاریکی شب با امید حرکت کن، تا روح تو که مانند ماه است، از او نور بگیرد و کامل شود.
ai-draft · gemini-2.5-pro
شرحِ این بیت
هنوز نوشته نشده — خوانشی نزدیک از این بیت در دلِ غزلش:
اندر پیبه دنبالِ.شب روکسی که شب راه میرود، سالک طریق حق.شبهیشباهتی، همانندی.
متنِ کاملِ غزل ↗
- 1 امشب عجبست ای جان گر خواب رهی یابد·وان چشم کجا خسپد؟ کاو چون تو شهی یابد
- 2 ای عاشق خوشمذهب زنهار مخسب امشب·کان یار بهانهجو بر تو گنهی یابد
- 3 من بنده آن عاشق کاو نر بود و صادق·کز چستی و شبخیزی از مه کلهی یابد
- 4 در خدمت شه باشد شب همره مه باشد·تا از ملاء اعلا چون مه سپهی یابد
- 5 بر زلفِ شب آن غازی چون دلو رسنبازی·آموخت که یوسف را در قعر چهی یابد
- 6 آن اشتر بیچاره نومید شدست از جو·میگردد در خرمن تا مشت کهی یابد
- 7 بالش چو نمییابد از اطلس روی تو·باشد ز شب قدرت شال سیهی یابد
- 8 زان نعل تو در آتش کردند در این سودا·تا هر دل سودایی در خود شرهی یابد
- 9 امشب شب قدر آمد خامش شو و خدمت کن·تا هر دل اللهی ز الله ولهی یابد
- 10 اندر پی خورشیدش شب رو پی امیدش·تا ماه بلند تو با مه شبهی یابد
ganjoor: sh599 · public domain