沙姆斯集› 抒情詩 1642› 詩節 7 ← 上一節 · 下一節 →
沙姆斯集 · غزل شمارهٔ ۱۶۴۲
- از برون خسته یاریم و درون رسته یار لاجرم مست و طربناک و قوی بنیادیم
G1642:7
您的語言
我們外在為愛人所傷，內在因愛人而茁壯，無疑，我們是沉醉、歡愉且根基穩固的。
儘管我們在塵世的外在形體因對神的愛而受苦，但我們的內在生命卻因此而成長並得到滋養。所以，我們必然是處於狂喜、歡樂之中，並且擁有堅實不移的靈性根基。
ai-draft · gemini-2.5-pro
此節評註
尚未寫就——此為對此詩節在全詩脈絡中的細讀：
خسته疲憊的、受傷的。رسته成長的、萌芽的、被解放的。
全詩 ↗
- 1 ساقیا ما ز ثریا به زمین افتادیم·گوش خود بر دم شش تای طرب بنهادیم
- 2 دل رنجور به طنبور نوایی دارد·دل صدپاره خود را به نوایش دادیم
- 3 به خرابات بدستیم از آن رو مستیم·کوی دیگر نشناسیم در این کو زادیم
- 4 ساقیا زین همه بگذر بده آن جام شراب·همه را جمله یکی کن که در این افرادیم
- 5 همه را غرق کن و بازرهان زین اعداد·مزه‌ای بخش که ما بی‌مزه اعدادیم
- 6 دل ما یافت از این باده عجایب بویی·لاجرم از دم این باده لطیف اورادیم
- 7 از برون خسته یاریم و درون رسته یار·لاجرم مست و طربناک و قوی بنیادیم
- 8 همه مستیم و خرابیم و فنای ره دوست·در خرابات فنا عاقله ایجادیم
- 9 هله خاموش بیارام عروسی داریم·هله گردک بنشینیم که ما دامادیم
ganjoor: sh1642 · public domain