沙姆斯集› 抒情詩 1642› 詩節 8 ← 上一節 · 下一節 →
沙姆斯集 · غزل شمارهٔ ۱۶۴۲
- همه مستیم و خرابیم و فنای ره دوست در خرابات فنا عاقله ایجادیم
G1642:8
您的語言
我們全都沉醉、頹傾，在愛人的道上寂滅，在寂滅的酒館裡，我們是創造的智慧。
我們在追尋神聖之愛的道路上，完全捨棄了自我，達到「寂滅」的狀態。正是在這個自我消融的境界中，我們反而成為了宇宙創造智慧的體現。
ai-draft · gemini-2.5-pro
此節評註
尚未寫就——此為對此詩節在全詩脈絡中的細讀：
فنا寂滅、消融。蘇菲術語，指個人小我的泯滅，並融入神聖的絕對實在之中，是蘇菲行者追求的最高靈性狀態之一。عاقله智慧、理智。在此脈絡下，它超越了普通理性，指向一種根本的、創造性的智慧原則。
全詩 ↗
- 1 ساقیا ما ز ثریا به زمین افتادیم·گوش خود بر دم شش تای طرب بنهادیم
- 2 دل رنجور به طنبور نوایی دارد·دل صدپاره خود را به نوایش دادیم
- 3 به خرابات بدستیم از آن رو مستیم·کوی دیگر نشناسیم در این کو زادیم
- 4 ساقیا زین همه بگذر بده آن جام شراب·همه را جمله یکی کن که در این افرادیم
- 5 همه را غرق کن و بازرهان زین اعداد·مزه‌ای بخش که ما بی‌مزه اعدادیم
- 6 دل ما یافت از این باده عجایب بویی·لاجرم از دم این باده لطیف اورادیم
- 7 از برون خسته یاریم و درون رسته یار·لاجرم مست و طربناک و قوی بنیادیم
- 8 همه مستیم و خرابیم و فنای ره دوست·در خرابات فنا عاقله ایجادیم
- 9 هله خاموش بیارام عروسی داریم·هله گردک بنشینیم که ما دامادیم
ganjoor: sh1642 · public domain