بخش ۱۳۹ - در صفت پیر و مطاوعت وی
關於謝赫的特徵及其順從
- M1:2942 ای ضیاء الحق حسام الدین بگیریک دو کاغذ بر فزا در وصف پیر
- M1:2943 گرچه جسم نازکت را زور نیستلیک بی خورشید ما را نور نیست
- M1:2944 گرچه مصباح و زجاجه گشتهایلیک سرخیل دلی سررشتهای
- M1:2945 چون سر رشته به دست و کام تستدرهای عقد دل ز انعام تست
- M1:2946 بر نویس احوال پیر راهدانپیر را بگزین و عین راه دان
- M1:2947 پیر تابستان و خلقان تیر ماهخلق مانند شبند و پیر ماه
- M1:2948 کردهام بخت جوان را نام پیرکو ز حق پیرست نه از ایام پیر
- M1:2949 او چنان پیرست کش آغاز نیستبا چنان در یتیم انباز نیست
- M1:2950 خود قویتر میشود خمر کهنخاصه آن خمری که باشد من لدن
- M1:2951 پیر را بگزین که بی پیر این سفرهست بس پر آفت و خوف و خطر
- M1:2952 آن رهی که بارها تو رفتهایبی قلاوز اندر آن آشفتهای
- M1:2953 پس رهی را که ندیدستی تو هیچهین مرو تنها ز رهبر سر مپیچ
- M1:2954 گر نباشد سایهٔ او بر تو گولپس ترا سرگشته دارد بانگ غول
- M1:2955 غولت از ره افکند اندر گزنداز تو داهیتر درین ره بس بدند
- M1:2956 از نبی بشنو ضلال رهروانکه چه شان کرد آن بلیس بدروان
- M1:2957 صد هزاران ساله راه از جاده دوربردشان و کردشان ادبیر و عور
- M1:2958 استخوانهاشان ببین و مویشانعبرتی گیر و مران خر سویشان
- M1:2959 گردن خر گیر و سوی راه کشسوی رهبانان و رهدانان خوش
- M1:2960 هین مهل خر را و دست از وی مدارزانک عشق اوست سوی سبزهزار
- M1:2961 گر یکی دم تو به غفلت وا هلیشاو رود فرسنگها سوی حشیش
- M1:2962 دشمن راهست خر مست علفای که بس خر بنده را کرد او تلف
- M1:2963 گر ندانی ره هر آنچ خر بخواستعکس آن کن خود بود آن راه راست
- M1:2964 شاوروهن و آنگه خالفواان من لم یعصهن تالف
- M1:2965 با هوا و آرزو کم باش دوستچون یضلک عن سبیل الله اوست
- M1:2966 این هوا را نشکند اندر جهانهیچ چیزی همچو سایهٔ همرهان