بخش ۱ - سرآغاز

1. M1:1 بشنو این نی چون شکایت می‌کند از جدایی‌ها حکایت می‌کند شرح
2. M1:2 کز نِیِستان تا مرا بُبریده‌اند در نفیرم مرد و زن نالیده‌اند شرح
3. M1:3 سینه خواهم شَرحه شَرحه از فراق تا بگویم شرح درد اشتیاق شرح
4. M1:4 هر کسی کو دور ماند از اصلِ خویش باز جوید روزگارِ وصل خویش شرح
5. M1:5 من به هر جمعیّتی نالان شدم جفت بدحالان و خوش‌حالان شدم شرح
6. M1:6 هر کسی از ظّن خود شد یار من از درون من نجُست اسرار من شرح
7. M1:7 سرِّ من از نالهٔ من دور نیست لیک چشم و گوش را آن نور نیست شرح
8. M1:8 تن ز جان و جان ز تن مستور نیست لیک کس را دیدِ جان دستور نیست شرح
9. M1:9 آتش است این بانگِ نای و نیست باد هر که این آتش ندارد نیست باد شرح
10. M1:10 آتش عشق است کاندر نی فتاد جوشش عشق است کاندر میْ فتاد شرح
11. M1:11 نی حریف هر که از یاری بُرید پرده‌هااَش پرده‌های ما درید شرح
12. M1:12 همچو نی زهری و تَریاقی که دید همچو نی دمساز و مشتاقی که دید شرح
13. M1:13 نی حدیثِ راهِ پُر خون می‌کند قصّه‌های عشقِ مجنون می‌کند شرح
14. M1:14 محرم این هوش جُز بی‌هوش نیست مر زبان را مُشتری جز گوش نیست شرح
15. M1:15 در غمِ ما روزها بیگاه شد روزها با سوزها همراه شد شرح
16. M1:16 روزها گر رفت گو رو باک نیست تو بمان ای آنک چون تو پاک نیست شرح
17. M1:17 هر که جز ماهی ز آبش سیر شد هرکه بی روزیست روزش دیر شد شرح
18. M1:18 در نیابد حالِ پُخته هیچ خام پس سخن کوتاه باید والسّلام شرح
19. M1:19 بندْ بگسل باش آزاد ای پسر چند باشی بند سیم و بند زر
20. M1:20 گر بریزی بحر را در کوزه‌ای چند گنجد‌ قسمتِ یک روزه‌ای
21. M1:21 کوزه‌ٔ چشم حریصان پُر نشد تا صدف قانع نشد پُر دُر نشد
22. M1:22 هر که را جامه ز عشقی چاک شد او ز حرص و عیبْ کُلّی پاک شد
23. M1:23 شاد باش ای عشق خوش سودای ما ای طبیبِ جمله علّت‌های ما
24. M1:24 ای دوای نَخوت و ناموس ما ای تو افلاطون و جالینوس ما
25. M1:25 جسم خاک از عشق بر افلاک شد کوه در رقص آمد و چالاک شد
26. M1:26 عشقْ جانِ طور آمد عاشقا! طور مست و "خَرَّ مُوسیٰ‏ صَعِقا"
27. M1:27 با لبِ دمسازِ خود گر جفتمی همچو نی من گفتنی‌ها گفتمی
28. M1:28 هر که او از هم‌زبانی شد جدا بی‌زبان شد گرچه دارد صد نوا
29. M1:29 چون که گُل رفت و گلستان درگذشت نشنوی زان پس ز بلبل سَرگذشت
30. M1:30 جمله معشوق است و عاشق پَرده‌ای زنده معشوق است و عاشق مرده‌ای
31. M1:31 چون نباشد عشق را پروای او او چو مرغی ماند بی‌ پَرْ وایِ او
32. M1:32 من چگونه هوش دارم پیش و پس چون نباشد نورِ یارم پیش و پس
33. M1:33 عشق خواهد کاین سخن بیرون بود آینه غمّاز نبود چون بود
34. M1:34 آینه‌ت دانی چرا غمّاز نیست زآن که زنگار از رخش مُمتاز نیست

↓ download .txt ↓ JSON